فلسفه جشن باستانی نوروز

به خشنودی اهورا مزدا

درود می فرستم بر تمامی آریایی نژادان ایرانشهر

جشنی که از دیرباز تا کنون با نام نوروز برگزار می شود، کهنسال ترین و با

شکوه ترین یادگار نیاکان ما است.

در اوستا نامی از از نوروز نیامده است اما در دیگر نوشته های بازمانده از ایران

پیش از اسلام بارها از این جشن بزرگ یاد شده است.

درباره ی پیدایش جشن نوروز روایت ها و افسانه های گوناگون وجود دارد.

مشهور ترین این روایت ها نسبت دادن پیدایی نوروز به جمشید یا جم پادشاه

پیشدادی است . در بیش تر واژه نامه های فارسی  و یا آثار تاریخ نویسان این

روایت را این گونه نقل کرده اند : (( نخستین کسی که نوروز را برقرار ساخت

، جم بود و سبب را آن دانسته اند که وی در این روز جهان را به تصرف خویش درآورد.))

و یا گفته اند : (( چون جمشید گردونه ای (تخت) ساخت و با آن به آسمان رفت

مردم از تماشای این کار در شگفت و شادی شدند و آن را جشن گرفتند))

از ویژگی های جشن نوروز، قرار گرفتن آن در ابتدای بهار و در آغاز ماه

فروردین منسوب به فروهرهای درگذشتگان می باشد . بر پایه ی این باور ،

فروهرها از ده روز پیش از نوروز برای دیدار بستگان خود به زمین می آیند

و پس از سرکشی و اقامت ، دوباره به جایگاه خود باز می گردند.

به همین دلیل است که زرتشتیان از اوایل ماه اسفند ، خانه تکانی و پاک سازی

پیرامون زندگی خود را آغاز می کنند ،وسایل تازه به خانه می آورند.

پوشاک نو می پوشند و برای جشن و شادی آماده می شوند تا فروهرها به هنگام 

فرود آمدن ، بازماندگان را هماهنگ با طبیعت ، شاد و خرم ، پاک و تازه

ببینند و با خشنودی و آرزوی برکت و بهروزی برای آنان، خود به سرای خویش باز گردند.

در شب پیش از نوروز ، زمانی که تاریکی آخرین شب سال در برابر سپیده دم

نخستین روز بهار، رنگ می بازد ، با افروختن آتش بر بام خانه ها ،بازگشت

فروهر ها از زمین را بدرقه می کنند و با نیایش خود ، خشنودی روان و فروهر

درگذشتگان را فراهم می سازند و باز آمدنشان را در آغاز سال بعد، آرزو

می دارند.

در استقبال از نوروز و تدارک نیاز های نوروز ، در خانواده های زرتشتی ،

نقش مادر موثرتر و نمایان تر است .

از یکی دوماه پیش ،برای آماده کردن پوشاک و کفش نو برای افراد خانواده ،

مادر به تلاش می افتد و می کوشد تا همه اعضای خانواده به ویژه بچه ها ، به

هنگام تحویل سال ، رخت های کهنه ی سال گذشته را به تن نداشته باشند.

 

همگی شما دوستان را به دادار مهربان بزرگ می سپارم

بدرود